Wanten

Voor ik de Albert Heijn uitloop, valt mijn oog op een bak met gevonden voorwerpen. Hij puilt uit van handschoenen, wanten en mutsen. Inmiddels is de dooi ingetreden. De dikke laag sneeuw smelt langzaam weg. Terug wandelend naar huis zie ik wat er allemaal onder vandaan komt. Vuurpijlen, hondendrollen, verloren fietssleuteltjes... En ook hier veel verweesde wanten en handschoenen. Op elke hoek van de straat ligt er wel een op een paaltje of heg, te wachten op zijn eigenaar.

IJzig koud is het intussen niet meer. Het is vooral de routine van de afgelopen weken dat ik mijn dikke wanten van konijnenbont heb aangetrokken. Het gat in de rand, zie ik nu, wordt almaar groter. Ik besluit er gelijk werk van te maken en wandel bij de schoenmaker naar binnen.

‘Al veertig winters houden ze mijn handen warm,’ zeg ik trots tegen hem en schuif mijn wanten over de toonbank naar hem toe. De trots die ik voel zit hem voor vooral in de prestatie dat ìk mijn trouwe makkers nooit ben kwijtgeraakt. Of nou ja, heel eerlijk. Wel kwijtgeraakt. Heel vaak zelfs. Maar de heilige Antonius is mijn beste vrind, waardoor ik ze telkens terugvind.

De aardige schoenmaker bestudeert het gat. Ik negeer zijn bedenkelijk opgetrokken wenkbrauw.
‘Ik heb ze nog van mijn moeder gekregen voor Sinterklaas. Ze zijn me erg dierbaar. Dus als je ze maken kan, graag….’

Een week later, wanneer ze klaar zijn, legt hij ze aarzelend op de toonbank neer. Ik zie een mooi ingenaaid stuk bont op de plek van het gat.

‘Tja, ik heb echt mijn best voor je gedaan…’ begint hij verontschuldigend, ‘maar eigenlijk was het niet te doen. Het bont is oud.’ Daarna op voorzichtige toon: ‘Ik denk dat je toch zo zoetjes aan op zoek moet naar nieuwe.’
Ik krijg mijn te krap geworden want nauwelijks aan. ‘Ja, misschien heb je gelijk…’

Op de terugweg daalt de boodschap langzaam in. Ik zal afscheid van ze moeten nemen.
Met een schietgebedje bedank ik de Heilige Antonius hartelijk voor zijn toewijding en ontsla hem na veertig jaar trouwe dienst. Als ik over een zoveelste verloren handschoen struikel, bedenk ik me dat hij daar wel blij mee zal zijn. Voorlopig heeft hij het nog druk zat.