Tijdens een busritje op Terschelling naar ons vakantiehuisje stapten er bij de haven twee tienermeiden in. De een met een glimmend roze rolkoffer, de ander met eenzelfde in panterprint. Zonder twijfel hadden zij als eindbestemming jeugdcamping de Appelhof waar wij niet ver vanaf zaten. De nagels van de meiden zaten goed in de lak, hun haren nog niet in de war en op hun hoofd een met zorg uitgekozen zonnebril. In hun blik iets van: laat die week maar komen.
Halverwege de rit werden we even stil toen we in de verte een traumaheli zagen landen. De ambulance en de drukdoende mensen eromheen gaven het beeld niet bepaald een geruststellend gevoel. In stilte hoopten we dat het met het slachtoffer goed zou aflopen.
Ook de twee meiden naast ons zaten met hun neus tegen het raam gedrukt om niets te missen. Ze bekeken het tafereel vanuit hun eigen bubbel.
‘Oh, wacht,’ begon het roze rolkoffertje. ‘Er is hier natuurlijk helemaal geen ziekenhuis op het eiland.’
De panterprint-koffer trok vol ongeloof haar wenkbrauwen op.
‘Huh, nee echt niet?!’
‘Nee, waarom denk je anders dat die heli daar staat.’
Het bleef even stil.
‘Nou, lekker dan,’ ging de panterprint-koffer verder. ‘Dus als je je in coma zuipt, moeten ze je met een heli naar het vasteland brengen. Dat kan een dure grap worden.’
De roze koffer knikte.
'Tering, man.’
Hun blik van ‘laat die week maar komen’ had ineens plaats gemaakt voor een tobberige rimpel in hun met zorg aangebrachte make-up.
