Pollie en Sam staren naar de zwevende luchtbellen.
Het is die gekke thee van Sam die opnieuw is gaan bruisen.
Op de grond, op de tafel, overal schuimt en ritselt het.
Grote en kleine bubbels stijgen op en zweven door het huisje.
Steeds sneller en steeds meer.
Opeens veranderen de luchtbellen van kleur.
Roze, blauw, paars, geel…. alles komt voorbij.
Sam klapt in haar handen.
‘Wat zijn ze mooi!’.
Maar, wat er altijd gebeurt met zeepbellen, gebeurt nu ook.
Een voor één spatten ze uit elkaar.
Pats, pats, pats!
‘Kijk, nou!’ Sam wijst naar het raam. ‘Het zijn toverbellen!’
‘Je hebt gelijk,’ zegt Pollie.
Telkens als er een toverbelletje uit elkaar spat,
zweven er scherfjes rinkelend terug naar hun plek.
Pats! Pats! Rinkel! Rinkel!
Het raam, de theepot, het boterhambordje, de mok.
Stukje voor stukje, scherfje voor scherfje, schuift alles in elkaar zoals het was.
Zelfs Edje buiten hoort het gerinkel en komt erop af.
‘Wat gebeurt hier allemaal?’ roept hij boven de herrie uit.
Pollie en Sam horen hem niet.
Een paar laatste bellen spatten uit elkaar.
Sam pakt de lege zak van de grond.
Haar mond valt open.
‘Moet je dit zien! Gisteravond ben ik al mijn pepernoten verloren
omdat hier een gat in zat.’
Edje wrijft over zijn buikje.
‘Ja, dat klopt, ze waren heerlijk.’
Sam zwaait met de zak.
‘En kijk nou, zelfs deze is weer helemaal heel!’
Pollie loopt naar het raam en knikt tevreden.
‘Het glas is niet alleen gemaakt, maar ook nog eens blinkend schoon.
Dat scheelt me een hoop gepoets!’
Juichend rent Sam rondjes om de tafel.
‘Dit is de beste tovermix ooit!’
Pollie raapt de voetbal van de grond.
‘Jammer alleen van al die gekkigheid daarnet,’ moppert ze.
‘Nee, dat was leuk!’
Edje en Sam hikken al weer van het lachen als ze aan al die rare woorden denken.
Boos schopt Pollie de voetbal door de open deur naar buiten.
‘Daardoor ging het wel eerst hartstikke mis. Ik schrok me een hoedje!’
Sam zet haar handen in haar zij.
‘Van proberen, kun je leren. Dat zeg jij zelf altijd. Eerst gaat het fout en dan gaat het goed.’
Nu weet Pollie even niets te zeggen.
Jolig huppelt Sam in het rond.
‘Van proberen… kun je leren… én… re-pa-re-ren!’
‘Re-pa-watte?!’ vraagt Edje.
‘Re-pa-re-ren. Alles wat stuk was, is nu weer heel.’
In de keuken trekt Sam een leeg jampotje uit een kastje.
De theezakjes van de nieuwe tovermix stopt ze erin.
Ze plakt er een papiertje op en schrijft:
Binnen tien tellen is alles weer oké,
Met deze heerlijke re-pa-reer-thee.
En wil je veel lol en gekkigheid,
Drink deze mix dan bij je ontbijt!
‘Zo,’ zegt ze tevreden, ‘deze verdient een mooi plekje tussen de andere mixen!’
Pollie steekt haastig haar hand uit.
‘Zeker. Geef maar. Ik zet hem wel weg. Ik wilde net naar de zolder lopen.’
Op de stoffige planken maakt Pollie ruimte voor de nieuwe mix.
Maar voordat ze het potje weg zet, verandert ze snel de laatste twee zinnen.
Drink deze thee vooral niet bij het ontbijt,
Het zorgt voor veel rommel en narigheid.
Ze knikt.
‘Veel beter zo. Genoeg getoverd voor vandaag!’
Heb je een leuke vraag aan de heksjes?
Of vind je het leuk als ik over hen kom vertellen bij jou op school?
Vul dan samen met je vader, moeder, juf of meester het contactformulier in.
Je krijgt altijd antwoord!
