Na een druk en hectisch jaar reisden mijn man en ik af naar Terschelling, ons favoriete vakantie-eiland. Alle weerapps kondigden unaniem een stralende week aan. Met onze rolkoffertjes wandelden wij vanaf de parkeerplaats naar de haven.
Een grote groep tieners, jongens en meisjes, draalden opgewonden om elkaar heen bij een dreunende JBL partybox: maat hutkoffer compleet met wielen en uitschuifbare handgreep. Dat beloofde veel goeds deze week voor jeugdcamping de Appelhof.
Wij als boomers kozen voor een prikkelarmer plekje in de hal om met wat koffie de tijd te doden tot de boot er was.
Aangekomen op het eiland, dromden we achter de stampende box en tieners de loopplank weer af. De bus, met bestemming de Appelhof, stond al met zijn deuren wijd open de tieners op te wachten.
Voor ons werd het een heerlijke week met veel zon, zee en strand. En van de tieners hadden we geen enkele last. Hooguit moest je je op de chips- en drankafdeling van de super enigszins moeizaam door hen heen wurmen om bij je favoriete snack te komen. Eenmaal buiten fietsten we hen dan weer vrolijk voorbij. Zij sjokkend achter hun boodschappenkarretje volgeladen met kratten bier. Sommigen nog groen en geel van de avond ervoor.
Een week later kwamen we hen opnieuw tegen in de vertrekhal bij de boot. Geen schallende muziek deze keer. De jongens hingen bij elkaar aan één kant van de hal, de meiden aan de andere kant. Hun opwinding leek verzonken in de zee.
Twee van hen zochten een plekje op een bank naast ons.
‘Ik zal blij zijn als ik van dit kut-eiland af ben,’ mompelde er een uit de grond van zijn hart.
De week was voorbij. Alle woeste fantasieën en prachtige dromen waren opgelost in het niets en meegevoerd door de Terschellinger wind. Ondanks of dankzij de drank.
Maar het hele tafereel ontroerde me. Want het leven van een tiener is keihard.
