Op haar bezemsteeltje vliegt Sam het keukenraam uit om de Nadenkthee te halen.
Hopelijk komen ze er zo achter wat er mis is gegaan met de Grote-mensen-thee.
‘Als ze maar niet denkt,’ kreunt Pollie, ‘dat ik ooit nog één slokje van die mislukte tovermix drink.
Zo leuk was het niet om een oude heks te zijn!’
‘Nee, dat snap ik, Pollie,’ zeg ik. ‘Alleen is het misschien wel leuk om er achter te komen wat er
fout is gegaan.’
Ik kijk naar de lege bordjes van het Barbiepop-servies.
Ineens krijg ik een idee.
Ik weet zeker dat het goed zal helpen tegen het gemopper van Pollie.
‘Bij thee hoort iets lekkers, Pollie. Wat vind jij?’
Ik rommel in het keukenkastje en kom tevoorschijn met een pak hagelslag.
‘Kijk eens wat ik voor je heb.’
Ik strooi een poppenbordje vol.
Pollie begint er meteen van te smikkelen.
‘Mmm… lekker!’
Precies op dat moment suist Sam weer naar binnen.
Ze landt naast het bordje en proeft ook van de hagelslag.
‘Jammie!’ roept ze.
Terwijl de heksjes verder smullen, maak ik de Nadenk-thee klaar.
Even later zitten we te drinken, te snoepen en vooral te piekeren over de mislukte
Grote-mensen-thee.
‘Weet je zeker dat je niets vergeten bent, Sam?’ vraag ik.
Sam knikt.
‘Dat weet ik zeker.’
‘Of heb je er per ongeluk iets anders doorheen geroerd?’
Sam schudt haar hoofd.
‘Nee, echt niet.’
Pollie steekt haar tong uit.
‘In elk geval was het om te huilen, zo vies.’
Ik begin te giechelen als ik naar het recept kijk.
‘Ja, dat snap ik. Er zat een muizenkeutel in!’
‘Ik drink er geen druppel meer van,’ klaagt Pollie.
‘Het smaakte muf en beschimmeld. Bleeh….’
‘Muf en beschimmeld?’ Sam krabbelt op haar hoofd. ‘Zei je dat nou echt, Pollie?’
Ik begin intussen een beetje de slappe lach te krijgen.
Hikkend vraag ik: ‘Heb je wel eens een lékkere muizenkeutel geproefd dan?’
Zelfs de mopperende Pollie schiet in de lach.
Sam hoort ons niet meer.
‘In ieder geval,' mompelt ze, 'was die keutel niét oud en beschimmeld.
De avond ervoor moest ik van Pollie de stoep vegen.
En de volgende morgen lagen ze er pas. Kakelvers en glimmend als dropjes….’
Opnieuw leest Sam het recept door.
‘…. slakkenhuis… kersenpit…. zonnebloemblaadjes …. Maar natuurlijk!….’
Ze springt op en rent een rondje om de theepot.
‘Ik heb het! Ik heb het!’
Verbaasd kijken Pollie en ik naar het recept.
We begrijpen er niets van.
Sam wijst op het blaadje.
‘Kijk dan, hier!’ hijgt ze buiten adem.
‘Een verse pepernoot,’ lees ik hardop voor.
‘Precies! Die pepernoot van mij,’ legt Sam uit, ‘die was oud, muf en beschimmeld.’
Nu pas begint die Nadenk-thee bij Pollie en mij te werken.
‘Ja, dat is het!’ roept Pollie. ‘Daarom werd ik na het opdrinken ervan zelf zo oud en muf!’
Verrast staar ik Sam aan.
‘Je hebt gelijk. Dat moét het zijn!’
Die nadenkthee werkt intussen zo goed dat ik nog meer geweldige ideeën krijg.
Ik zoek haastig meel, suiker, kruiden en boter bij elkaar.
‘Laten we pepernoten bakken. Dan weten we zeker dat ze vers zijn.’
De heksjes juichen.
In mijn stapel barbiepop-kleertjes zoeken ze allebei een schort uit.
Daarna wegen we de ingrediënten af en kneden ze door elkaar.
Sam en Pollie walsen met de deegroller telkens het pepernoten-deeg plat.
Dat is helemaal niet nodig, maar het is wel leuk om te doen.
Als ze uitgespeeld zijn kneden we er bolletjes van en schuiven we ze de oven in.
Wordt vervolgd!
TIP:
Net als Pollie en Sam ook zin gekregen om pepernoten te bakken?
Hieronder is het recept.
PEPERNOTEN:
200 gram bloem
100 gram bruine basterd suiker
100 gram boter
1 a 2 theelepels bakpoeder
4 theelepels speculaaskruiden
2 eetlepels water
Ongeveer 15 minuten in een voorverwarmde hete lucht oven van 180 graden C.
Maak ze niet te klein en leg ze niet te dicht bij elkaar op het bakblik.
Ze lukken beter als het deeg twee uur in de koelkast heeft gerust.
Veel plezier een eet smakelijk!
